Pamiętacie dni, kiedy nic wam do głowy nie wchodziło? Może słońce za mocno świeciło, a może dostaliście właśnie nową zabawkę? Koleżanka/ kolega powiedział/-a właśnie coś wyjątkowo miłego, albo wręcz odwrotnie - wrednego? W każdym razie wydarzyło się coś, co nie pozwalało wam się skupić na zadanych ćwiczeniach.

Rodzice siedzieli nad wami marząc o tym, żeby usłyszeć wreszcie prawidłową odpowiedź, ale wy jej nie znajdowaliście. Pewnie była gdzieś w pobliżu, ale przegrywała z nową piłka, filmem obejrzanym telewizji, albo choćby z pianą w kąpieli.

Cokolwiek to nie było, prawidłowe odpowiedzi na rodzicielskie pytania rosły wam w gardle niczym kluchy i nie chciały wydostać się za zewnątrz. W końcu znajdowały ujście. Płynęły obficie po policzkach.

Ja pamiętam te chwile bardzo dobrze i pamiętam również, jak mówiłam, że ja nigdy taka nie będę. Nigdy nie będę tak się nad swoim dzieckiem „znęcać”.

Tym bardziej jestem przerażona i jest mi po ludzku przykro, że mnie to nic a nic nie nauczyło. Że jestem taka sama, jak mój ojciec, który wściekał się, bo czegoś nie umiałam, bo mi nie wychodziło.

Pamiętam, że im bardziej mi nie wychodziło tym bardziej on się wściekał. Im bardziej się wściekał tym bardziej mi nie wychodziło.

Wąż zjadał swój ogon…

Dziś zaczął konsumpcje na nowo.

Poniosłam porażkę. Pedagogiczną. Zawiodłam również jako matka. Nie umiałam się powstrzymać i się wściekłam.

Na moje własne cudowne i mądre dziecko, bo nie było w stanie zapamiętać kilku słówek po angielsku.

Wstyd mi za siebie.

Obudziłam upiory dzieciństwa.